سیده آسیه میرصادقی، مدیرعامل شرکت تعاونی چادرشبافی هنرمندان و بانوی کارآفرین اهل روستای جهانی قاسمآباد رودسر، احیاگر هنر فراموششده چادرشببافی در منطقه است. او با نوآوری در تولید و تبدیل این هنر سنتی به محصولات کاربردی روزمره، توانست نه تنها چادرشب را از انزوا نجات دهد، بلکه با آموزش صدها زن محلی و ایجاد اشتغال پایدار، نقش کلیدی در جهانی شدن روستای قاسمآباد ایفا کند. میرصادقی نماد همت و خلاقیت زن روستایی است که با دستان خالی، تاریخ بومی را با آیندهای روشن گره زد.
سیده آسیه میرصادقی، مدیرعامل شرکت تعاونی چادرشبافی هنرمندان روستای جهانی قاسمآباد رودسر، در گفتوگو با سایت خبری «ما مردم» اظهار کرد: سالها پیش وقتی دیدم هنر چادرشببافی که قرنها در دست زنان این خاک جاری بوده، در آستانه فراموشی است، عهد بستم نگذارم این صدا خاموش شود.
او افزود: در آن سالها بازار خالی بود و خریداری وجود نداشت. آنچه مسئولان با نام اشتغال ایجاد میکردند، اغلب برای مردان بود نه زنان. چادرشببافی که نانآور بانوان خانهدار بود، آرامآرام به گوشه صندوقها تبعید میشد. حتی نمیتوانستم این هنر را به دخترم منتقل کنم؛ چون آیندهای برایش متصور نبود. این داغ، انگیزهام شد تا راهی بسازم که امروز دیگران هم بر آن قدم بگذارند.
میرصادقی ادامه داد: اولین بار در سال ۱۳۷۸ با دعوت میراث فرهنگی در نمایشگاهی در میدان شهرداری شرکت کردم. آن روزها مبتدی بودم و تنها چند فن از مادر و مادرشوهرم یاد گرفته بودم. سالهای ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰ با حضور در نمایشگاه بزرگ جشنواره اقوام ملل، مسیرم عوض شد. آنجا با هنرمندان سراسر ایران گفتوگو کردم و فهمیدم چادرشب باید تغییر کاربری دهد تا زنده بماند.
وی توضیح داد: از آن روز بهصورت سالانه و حتی پنجساله برنامهریزی کردم. قدمبهقدم چادرشب را به کیف زنانه، جامدادی دانشآموزی، کولهپشتی، رومیزی ترکیبی و دهها محصول دیگر تبدیل کردیم. هدف این بود که این محصول وارد زندگی اقشار مختلف شود. برای نوآوری، نخ کاموا را با ویسکوز، ابریشم و پنبه جایگزین کرده و خودم رنگسازی طبیعی را با گیاهان بومی آموختم.
این فعال اقتصادی بیان کرد: هنر نیاز به فضای مناسب و همافزایی داشت. یک کارگاه ۳۰ ساله متروک صنایعدستی را بازسازی کردیم و شرکت تعاونی را مستقر نمودیم. چادرشب از پایگاه خانگی به کارگاهی اجتماعی آمد. با همکاری میراث فرهنگی و دانشگاهها، آموزش رایگان را آغاز کردم و بیش از ۱۰۰ تا ۲۰۰ زن را آموزش دادم که بسیاری امروز هنرمند مستقل هستند.
میرصادقی با اشاره به موفقیتهای بعدی گفت: در بهمن ۱۳۸۶ خبر جهانی شدن روستای قاسمآباد به ما رسید که بهترین خبر عمرم بود. امروز ۱۴ روستا در ایران جهانی شدهاند و چادرشب قاسمآباد یکی از آنهاست، ولی هنوز مظلوم است. ما بازار هدف مناسبی نداریم، صادرات انجام نمیشود و حتی تابلوئی در جادهها برای هدایت مسافران به این روستا وجود ندارد.
وی تأکید کرد: میخواهیم چادرشب به مبلها، رستورانها، ادارات، لباسهای رسمی و زندگی روزمره مردم ایران راه پیدا کند. برای ما مکان مهم نیست؛ کارگاه میتواند خانه باشد یا کل روستا تبدیل به کارگاه شود. هدف ما همیشه کارآفرینی جمعی بوده، نه اداره یک کارگاه کوچک.
او در پایان با امیدواری گفت: وقتی به گذشته نگاه میکنم، میفهمم با یک جرقه و همت جمعی میتوان یک روستا را زنده کرد. همان خانه خلاقیتی که با دست خالی زنده کردیم، بعدها یکی از دلایل جهانی شدن روستا شد و حتی ۴ میلیارد تومان بودجه بازسازی گرفت. این مسیر ثابت میکند که با عزم و نوآوری میتوان از انزوا تا جهانی شدن پیش رفت.
