در دل کویر شرق کشور، در روستای خونیک از توابع شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی، جوانی پرتلاش با تکیه بر علاقه و پشتکار، چراغ یک کارگاه صنایعدستی را روشن نگه داشته است؛ کارگاهی که میتواند نقطه عطفی برای اشتغالزایی و ماندگاری جمعیت روستایی باشد.
حمید کوهستانی، از فعالان حوزه سفال، فعالیت خود را از روی علاقه آغاز کرده است. او میگوید نبود شغل در منطقه، انگیزهای شد تا به دنبال یادگیری یک مهارت کاربردی برود. برای آموزش، راهی شهر گناباد شد؛ شهری که سالهاست در حوزه سفالگری شناخته شده است. وی نزد استاد توسلی، بدون پرداخت هزینه، آموزش دید و پس از حدود یک سال و نیم تمرین و یادگیری مستمر، توانست مهارت لازم را کسب کند. پس از پایان دوره آموزش، کوهستانی تصمیم گرفت به زادگاهش بازگردد و این هنر را در روستای خونیک راهاندازی کند. او با ساخت یک مکان ساده، کارگاه سفال خود را تأسیس کرد. هرچند در ابتدای مسیر با مشکلاتی مواجه بود، اما به تدریج توانست بر چالشها غلبه کند و فعالیت خود را توسعه دهد. وی معتقد است صنایعدستی کاربردی، علاوه بر ایجاد اشتغال، نقش مهمی در حفظ فرهنگ و هویت بومی دارد و میتواند به پایداری جمعیت روستایی کمک کند.
کوهستانی تأکید میکند که این هنر را نباید محدود نگه داشت. او آماده است تجربیات خود را به دیگر علاقهمندان، بهویژه جوانان روستا، منتقل کند. به گفته وی، یادگیری سفالگری نیازمند صبر، علاقه و پشتکار است و طی چند روز یا چند هفته حاصل نمیشود، بلکه روندی زمانبر و مرحلهبهمرحله دارد. او از جوانان میخواهد اگر به دنبال کار هستند، با انگیزه وارد میدان شوند: «هر کسی بخواهد یاد بگیرد، ما در خدمتش هستیم. باید خودش قدم بردارد و وارد کار شود.»
فعالان حوزه اشتغال روستایی معتقدند برای رونق چنین کارگاههایی، علاوه بر آموزش، باید بستر بازارسازی و بازاریابی، بهویژه در فضای دیجیتال، فراهم شود تا محصولات تولیدی بتوانند فراتر از مرزهای محلی عرضه شوند. معرفی روستای خونیک بهعنوان یک نقطه شناختهشده در حوزه سفال میتواند ضمن ایجاد برند محلی، انگیزه حضور و فعالیت جوانان را افزایش دهد.
امروز کارگاه سفال روستای خونیک، نمونهای کوچک اما الهامبخش از خودباوری و کارآفرینی در مناطق کمتر برخوردار است؛ حرکتی که اگر با حمایت و برنامهریزی همراه شود، میتواند به الگویی موفق برای توسعه پایدار روستایی تبدیل شود.